Fil 11 Blog #4: Ukol sa Dula

Marami akong masasabi ukol sa aking karanasan sa pagnuod ng mga dulang ‘Mga Santong Tao’ at ‘Ang Sistema ni Propesor Tuko’, ngunit hindi naman ata iyon yung paksa ng blog na ito. Hehehe. :”) whoops!. Anwayz (jeje ba o conyo?) ito ang masasabi ko sa mga dulang napanuod namin.

Una. Ang gwapo ng katabi ko! HEHEHE. Sorry, hindi maka-get over. Basta. Eto na 🙂

“Mga Santong Tao” 

Ang dulang ‘Mga Santong Tao’ ay isang uri ng tradisyonal na panitikan dahil…

Nauuna na dito ang tiyak na istruktura ng diyalogo. Tulad narin sa istruktura ng mga dula sa panahon ni Shakespeare, ang diyalogo sa dulang ito ay may tiyak na istruktura at may tugma pa, kaya naging medyo mahirap intindihin ang kwento sa unang bahagi ng dula. Kailangan talaga na makinig ng maayos ang manunuod upang mas maunawaan niya ang dulang ipinapanood.Pero kahit naman malalim ang pananalita ng mga tauhan, hindi magiging mahirap-hirap intindihin ng kabuoan ang dula kung nakikinig at hindi natutulog o nagkikipag-usap sa iba ang manunuod (buti nalang hindi ako ganoon!) Ang pangalawa at huli kong dahilan ay ang mga tampok na tauhan, na nagpakita ng isteryotipiko na sikat sa panahon ng Espanyol: ang malanding prayle, ang sakristan mayor at ang piskal. Ngunit ang naiiba ay ang bida ng dula na si Titay, na hindi naman tulad sa karaniwang mahinhin na dalaga na madaling naabuso ng mga prayle sa dating panahon.

“Ang Sistema ni Propesor Tuko”

Masasabi ko na isang halimbawa ng modernismong panitikan ang pangalawang dula dahil rin sa diyalogo nito. Naging mas madali magkaroon ng koneksyon ang manunuod sa dula hindi lang dahil nakakatawa ang pinagsasabi ng mga aktor sa entablado, dahil narin na madaling intindihin ang diyalogo dahil sa paggamit ng mga ‘pop culture references’ (i.e. Phillip Phillips, Charice Pempengco..). Tulad ng modernismong panitikan, malaya rin ang ayos ng diyalogo at wala itong tiyak na istruktura. Dahil dito, naging mas madaling intindihin ang pananalita sa dulang ito.

Ang pangalawang dahilan ay ang pagpakita ng realismo sa kwento. Hindi tulad ng unang dula na nagkaroon ng tusong bida na babae pa na medyo idealistiko ata, ipinakita ng ‘Ang Sistema ni Propesor Tuko’ ang realidad ng kalagayan ng edukasyon sa Pilipinas sa kasalukuyang panahon. Ginamit ng direktor ang props, ang mga kasuotan ng aktor at ang buong entablado upang makatulong sa pagpakita sa manunuod ng isang accurate na litrato ng realidad ng edukasyon. Hindi lang siya gumamit ng kahit anong props upang ipakita ang kanyang nais ibahagi sa kanyang mga manunuod, at dahil dito mas naenhance ang dulang ipinapalabas sa entablado.

Katakawan: JSEC

In my quest not to seem as though my taste buds were only stuck to the one-dimensional world of chili-dipped siomai, I decided to spend a week trying some random (yet obviously different) dishes at different stalls in JSEC. So, with my tongue wagging and my wallet prepared to take the not-so hard hit/s… oh, anyways!.. just read on. 🙂

Image

MONDAY.

Buffalo Chicken Tenders with Chili Mayo Dip from Rolling in the Dip

I don’t think I’ve ever loved sauce this much, especially when it seems as though the sauce manages to go with everything. Rolling in the Dip’s buffalo chicken tenders may not be perfect texture-wise, but the use of thick yet not-so rich sauces proves to be what makes the food here taste oh-so good. But don’t get me wrong, the tenders were okay, but just not as ‘soft’ as I normally expect chicken tenders to be. Thankfully, the rice was well-cooked and the side dish (although not really “bagay”, in my opinion. the side dishes are better enjoyed alone), was simply “yum-mee”. Overall, “good good good” is how I’d describe this very sauce-y dish.

Image

TUESDAY.

Siomai with rice from Hongkong District

I know what you must be thinking… but who could pass up something like this, a very FULL-filling meal at the modest price of P60? Needless to say, it proved to be one of my better investments for the week, as the rice stuffed me perfectly, and the four pieces of well-steamed dimsum were reminiscent of the siomai I had eaten in places like Causeway and Manila Hotel. The best part of it all, though, was the fact that the condiments weren’t pre-scooped and I had my OVER fill of chili sauce, toyo and calamansi! THANK YOU. 🙂

Image

WEDNESDAY.

Daddy Burger from Burger Bunch.

My wallet didn’t know what it got itself into. :”(. That’s all I can say about having spent pretty much my entire day’s allowance on a burger with two patties. Can’t say it wasn’t worth it, though, as it isn’t everyday that one gets to partake of a delectable burger that proved to be worth more than it’s price (in patty taste and texture). My advice: if you want to eat this, be rich. Be very rich.

Image

THURSDAY.

Chicken with Japanese Curry (Level 2 spiciness) from the Spice Rack

‘Now here’s the soft chicken I was looking for!’ I found myself thinking as I dug into this tasty rice meal from the Spice Rack, which reminded me of eating curry back at home with the usual block-shaped vegetables. In this case, though, the veggies were smaller but the taste… better. ;). I wouldn’t want to know what happened, though, if I had decided to opt for a higher spice level. Maybe I wouldn’t be writing this portion with as much controlled enthusiasm, but I’ll leave that for next week. 😉

 

Image

FRIDAY.

Chicken Fajitas from Wacky Juanchos.

This was a surprisingly anticlimactic end to a week of unique eats, as the chicken disappointed me once more! :O. Maybe I should just stop expecting uber-soft chicken (except at the Spice Rack) every time I eat at JSEC. *sigh* Oh well… :/. Nevertheless, what the fajitas lacked in softness it made up for in authentic Mexican flavor that made me want to finish what I’d started: which was eat. :)), and that made me forget the chicken wasn’t soft. SORRY na. ;)))

 

Anyways…

I was planning to do a week at Gonzaga Caf, but I’m just too “blinded” by the convenience of JSEC to really make my move so… forgive me. :”).

 

Fil 11 Blog #2: Ang Dilaw ay Hindi Nakakasilaw

Image

Wala lungss. Dream bedroom ko ganitong kulay. :”) 

Para sa akin, kadiri ang prutas. As in, lahat. Kahit na umiinom ako ng apple juice, grape juice, orange juice at kung ano pa mang juice na ginawa na sa mundong ito, hindi ko kayang kainin ang prutas kung saan ito nangaling.

Maliban nalang sa mangga.

Ang mangga ang iisang prutas na kinakain ko. As in, yun lang talaga. At hindi lang ako mahilig sa prutas, mahilig rin ako sa iba’t-ibang pagkain kung saan ginagamit ang mangga bilang pangunahing ingredient: mango shake, mango juice, mango ice cream, mango cake. Lahat nalang, basta mango. Kung kaya masasabi ko na sa halos 18 taon ko sa mundong ito, nakakain na ako ng halos ilang libo na ng mangga.

Ngunit…

Hindi ako sanay sa pagkain ng mangga na gamit ko lang ang kamay. Sorry na, medyo naspoil ako. Ang hilig ko kasi masugat gamit ang kutsilyo kung kaya parati akong hinihiwaan ng mangga kung gusto ko kumain, at hindi ako naghihiwa, at dahil dito nung nalaman kong kamay pala ang gagamitin sa pagkain ng mangga sa klase namin sa Filipino kahapon, medyo natakot ako at nadiri ako ng konti. Sticky naman kasi eh… :/

Buti nalang at nakain ko na ang mangga. Hindi ko gagamitin ang oras ko sa pagkwento ng pagkain ko ng mangga, dahil nga masyado na akong exsperto sa pagkain nito. Ngunit masasabi kong nagustuhan ko ang paghalintulad ng mangga doon sa panitikan, at masasabi kong hindi ko makakalimutan ang karanasan ng pagkain ng mangga gamit lang ang kamay ko.

Image

Kailangan lang natin gamitin ang ating ‘imahinasyon’ para hindi tayo matakot sa paggawa ng interpretasyon sa iba’t-ibang panitikan na tatalakayin sa Filipino. 

Pero…

Hindi yung pagkain ang napansin ko. Yung kulay ang napansin ko. Sinasabi sa aming diskusyon sa Filipino na ang dahilan ng pagiging malikhain at malalim ng panitikan ay dahil ito ay naging elitista para lang hindi mapatay ng scientia ang panitikan. Ngunit masasabi ko na tulad lang ng kulay dilaw, ang kulay ng mangga, narealize ko na kahit na elitista ang panitikan, hindi ibig sabihin na hindi ito naging bukas sa mga taong gustong gumawa ng sarili nilang interpretasyon sa panitikan. Ginamit ng mangga (at ng panitikan) ang maliwanag na kulay na ito para sabihin sa mga tao na ‘welcome kayong magbasa, ngunit hindi ito madali.’ Ang mambabasa na ang bahala kung babasa ba sila ng panitikan o hindi, dahil kahit gaano man kahirap unawain ang panitikan, hindi ito nakakasilaw to the point na nawawalan na ng gana ang taong basahin ito.

Image

Mula ngayon, ganito na ang tingin ko sa mga kwentong aaralin natin sa Filipino. Easy on the outside, harder on the inside. Maaliw ako sa kulay at hindi ko papansinin ng todo-todo kung gaano man kahirap ang content. Basta, sisikap akong maunawaan ito kasi hindi naman pinapahirap ng panitikan ng interpretasyon dahil ayaw nila na mabasa sila eh, diba? 🙂 

In other news…

Ginustuhan ko lang ang kanta nito dahil sa kulay. CHOS.

Image

Soaked In Grief

The salty taste reminds me of the sea that parted once

you realized we were not meant to be.

Sad, was it not? That you cursed me with pain,

Left me with sickness that was beyond the brain.

You weakened me, and I did no wrong,

And you wonder why my tears are so strong?

You wet the earth and cry songs of despair,

And really, you wonder, why I’m not there?

I shelter myself from you, you fool!

Your tears alone are curses, so cruel!

And believe me, friend, sickness I desire not,

Yet pain, I know, you have wrought.

It’s hard to believe that we had once been lovers,

It’s hard to believe that I had once bathed in your eternal embrace,

It’s hard to believe that your wet and wild kiss was something I considered an escape.

An escape from the ever-present reality that was my dry and dreary world.

But… now is an inevitability, and you are my foe,

Whether this will change, I really do not know.

But for now, good one, as foes we must part.

Despite the pieces of my broken heart,

And for a time in our lives, we must be apart.