Fil 11 Blog #2: Ang Dilaw ay Hindi Nakakasilaw

Image

Wala lungss. Dream bedroom ko ganitong kulay. :”) 

Para sa akin, kadiri ang prutas. As in, lahat. Kahit na umiinom ako ng apple juice, grape juice, orange juice at kung ano pa mang juice na ginawa na sa mundong ito, hindi ko kayang kainin ang prutas kung saan ito nangaling.

Maliban nalang sa mangga.

Ang mangga ang iisang prutas na kinakain ko. As in, yun lang talaga. At hindi lang ako mahilig sa prutas, mahilig rin ako sa iba’t-ibang pagkain kung saan ginagamit ang mangga bilang pangunahing ingredient: mango shake, mango juice, mango ice cream, mango cake. Lahat nalang, basta mango. Kung kaya masasabi ko na sa halos 18 taon ko sa mundong ito, nakakain na ako ng halos ilang libo na ng mangga.

Ngunit…

Hindi ako sanay sa pagkain ng mangga na gamit ko lang ang kamay. Sorry na, medyo naspoil ako. Ang hilig ko kasi masugat gamit ang kutsilyo kung kaya parati akong hinihiwaan ng mangga kung gusto ko kumain, at hindi ako naghihiwa, at dahil dito nung nalaman kong kamay pala ang gagamitin sa pagkain ng mangga sa klase namin sa Filipino kahapon, medyo natakot ako at nadiri ako ng konti. Sticky naman kasi eh… :/

Buti nalang at nakain ko na ang mangga. Hindi ko gagamitin ang oras ko sa pagkwento ng pagkain ko ng mangga, dahil nga masyado na akong exsperto sa pagkain nito. Ngunit masasabi kong nagustuhan ko ang paghalintulad ng mangga doon sa panitikan, at masasabi kong hindi ko makakalimutan ang karanasan ng pagkain ng mangga gamit lang ang kamay ko.

Image

Kailangan lang natin gamitin ang ating ‘imahinasyon’ para hindi tayo matakot sa paggawa ng interpretasyon sa iba’t-ibang panitikan na tatalakayin sa Filipino. 

Pero…

Hindi yung pagkain ang napansin ko. Yung kulay ang napansin ko. Sinasabi sa aming diskusyon sa Filipino na ang dahilan ng pagiging malikhain at malalim ng panitikan ay dahil ito ay naging elitista para lang hindi mapatay ng scientia ang panitikan. Ngunit masasabi ko na tulad lang ng kulay dilaw, ang kulay ng mangga, narealize ko na kahit na elitista ang panitikan, hindi ibig sabihin na hindi ito naging bukas sa mga taong gustong gumawa ng sarili nilang interpretasyon sa panitikan. Ginamit ng mangga (at ng panitikan) ang maliwanag na kulay na ito para sabihin sa mga tao na ‘welcome kayong magbasa, ngunit hindi ito madali.’ Ang mambabasa na ang bahala kung babasa ba sila ng panitikan o hindi, dahil kahit gaano man kahirap unawain ang panitikan, hindi ito nakakasilaw to the point na nawawalan na ng gana ang taong basahin ito.

Image

Mula ngayon, ganito na ang tingin ko sa mga kwentong aaralin natin sa Filipino. Easy on the outside, harder on the inside. Maaliw ako sa kulay at hindi ko papansinin ng todo-todo kung gaano man kahirap ang content. Basta, sisikap akong maunawaan ito kasi hindi naman pinapahirap ng panitikan ng interpretasyon dahil ayaw nila na mabasa sila eh, diba? 🙂 

In other news…

Ginustuhan ko lang ang kanta nito dahil sa kulay. CHOS.

Image

Advertisements

One thought on “Fil 11 Blog #2: Ang Dilaw ay Hindi Nakakasilaw

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s